De Indonesische regering wil voor de komende maand 3 extra bataljons naar Maluku sturen. Daarnaast heeft ze de autoriteiten in Maluku opgelegd om naar ruimte te zoeken voor de vestiging van transmigranten uit Java.

Dhr. Siauta, Molukse ambtenaar van de Indonesische regering, zal de radja’s van Maluku binnenkort bezoeken.
Het doel van zijn bezoek is dat de radja’s erkennen dat het Moluks AlifURU volk tot het Indonesisch volk behoort.
Naar verluidt zal dhr. Siauta hiervoor 200 miljoen rupiahs (dat is 20.000 euro) beloning krijgen.

De Indonesische regering wil in juni een grote bijeenkomst beleggen om over de VN Verklaring van de Rechten voor inheemse volkeren te praten. De Indonesische president SBY zal deze bijeenkomst voorzitten. Voor deze bijeenkomst zijn alle radja’s van Maluku uitgenodigd.

Indonesië wil enkele punten uit deze verklaring naar eigen inzichten veranderen, wat indruist tegen de VN Verklaring van de Rechten voor inheemse volkeren. Dit betekent dus ook dat Indonesië de rechten van het inheems AlifURU volk niet wil erkennen. Alle radja’s van Maluku zijn uitgenodigd voor een grote bijeenkomst die Indonesië in juni wil houden.

Deze bijeenkomst zal gaan over de VN verklaring van de Rechten voor Inheemse volkeren.

De oostmoesson met haar hevige regenbuien en sterke wind teistert over het eiland Ambon en veroorzaakt storingen in het telefoon- en internetverkeer.

Door de hevige regenbuien heeft Batu Gadja Atas te kampen met modderstromen. Door de modderstroom is een grote rotsblok losgeraakt en heeft in de val vele huizen vernield. Acht huizen zijn hierdoor ernstig beschadigd.

Een korte weergave van het Front Siwa Lima Tanah Air over de activitieiten van het Indonesische leger en de politie rondom onze nationale feestdag: 25 april.

Ook dit jaar zijn er op 25 april in Maluku op verschillende plaatsen zoals Gunung Nona en Karan Pandjang de RMS vlag gehesen. Hiermee wil onze bangsa in de tanah air haar nationaal streven: een vrije Republik Maluku Selatan kenbaar maken.

Indonesië doet er dan ook alles aan om het nationaal streven van onze bangsa in de tanah air in de kiem te smoren: In de aanloop naar 25 april vindt er op Maluku een enorme troepenversterking plaats van zowel de Indonesische politie als het leger. Het leger en de politie staan 24 uur per dag paraat. In de stad Ambon krioelt het van de Indonesische soldaten en politie. Als ze de straat opgaan, dan doen ze dat met heel veel militair machtsvertoon. Tegelijkertijd wordt er flink jacht gemaakt op RMS’ers. Het Indonesische leger en de politie zetten daarom ook veel wachtposten op locaties die bekend staan als RMS-bases.
Overal wordt er met heel veel militair machtsvertoon intensief gepatrouilleerd. Speciaal voor de situatie rond 25 april is er uit 5 bataljons w.o. KODAM XVI Pattimura; Java en de marine een eenheid gevormd die de situatie 24 uur per dag moet controleren. Al een week lang houdt de Indonesische marine in de omgeving van Telaga Kodok een grootscheeps militaire oefening.

Door de zeer grote en intimiderende aanwezigheid van Indonesische politie en leger wil Indonesie hiermee een sfeer van angst creëren. Desondanks zijn er niet alleen op 25 april maar ook op 26 april in Kajuh Putih 4 RMS-vlaggen gehesen. Het is niet alleen een uiting van het nationaal streven van onze bangsa, nl. een vrije Republik Maluku Selatan, maar tegelijkertijd is dit een statement richting Indonesië dat het Moluks AlifURU volk als onafhankelijk volk het recht heeft om haar nationale vlag waar en wanneer dan ook te hijsen.

Arens Saija – een RMS gevangene – die aan kanker lijdt is 2 weken lang zwaar geforteld door de 35 jarige Sahertian, sergeant-majoor van de antiterroristische Densus 88. Bij de folteringen gebruikt dhr. Sahertian o.a. stalen buizen en stenen.

Het loopt weer tegen 25 april. De dag dat in 1950 het Zuid-Molukse volk de Republik Maluku Selatan heeft uitgeroepen. Dit betekent dat de Indonesische regering nog scherper toeziet op eventuele RMS-uitingen. Zij zal nog vaker razzia’s houden op zoek naar RMS-ers en of mensen die verdacht worden van RMS-aktiviteiten en of RMS-sympathie. Alles wordt er aan gedaan om de RMS uit te roeien: 
Generaal-majoor Hatta Syarifudin, de regionaal militair commandant van Pattimura, heeft een speciale gevechtstroep opgericht om tegen de RMS in te zetten. 
De leden van deze gevechtstroep zijn van het 734^e bataljon Labai dat haar hoofdkwartier in Saumlaki (Tanimbar) heeft.

Veiligheidstroepen zullen van 19 april tot 27 april de wijken Batu Gadjah en Kuda Mati van Ambonstad strenger in de gaten gehouden. In deze 2 wijken is de RMS zeer actief.

Molukse AlifURU jongeren spreken hun kritiek uit op de Gong voor de Wereldvrede, een initiatief van de Indonesische regering, die sinds 2009 in Ambon staat. Als de gong een symbool is van vrede waarom worden er nog steeds militaire troepen en posten op Maluku geplaatst? Waarom zijn er nog steeds zoveel militairen op Maluku? 

Voor het Moluks AlifURU volk wil de Indonesische regering zo controle over haar blijven houden. Zij ziet de verbreding van de wegen en vliegveld dan ook als een strategische zet van de Indonesische regering om zo het transport van militair materieel en de militaire troepenbewegingen sneller en soepeler te laten verlopen.

Afgelopen dinsdag 8 maart werden 2 Molukse AlifURU jongeren, Roy de Kock en Max Piris,  in Lengkong (een transmigrantendorp van Buginezen) op een gruwelijke manier om het leven gebracht. Over het motief tast men nog in het duister, omdat er verschillende versies hierover gaan.

De bewoners van Passo hebben uit woede de wegen geblokkeerd, omdat de politie tot nu toe niets heeft gedaan om de daders op te pakken.

Sinds vrijdag 11 maart is  onze bangsa op haar hoede. En dat is niet vanwege de tsunami alarm, maar het zijn de sms-jes van de Laskar Jihad die onze bangsa nog meer bezighouden waarin ze dreigt om Mardika aan te vallen.

Abubakar Baasir is benoemd als het hoofd van de Laskar Jihad in Ambon.

Benoeming radja van Tulehu door Indonesië roept verzet op

In Maluku is fel gereageerd op de benoeming van dhr. Tawainela als radja van Tulehu door

dhr. Tuasikal, bupaten van Midden-Ceram. Men is het er niet mee eens, omdat het druist tegen het AlifURU adatsysteem. Volgens de adat moet dhr. Tawainela in ieder geval roots hebben met kampong Tulehu. En die heeft dhr. Tawainela niet. Daarnaast is het de Saniri Negeri (raad van stamoudsten) van een kampong die volgens de adat gemachtigd is om een radja te benoemen. Voor Tulehu is dit dus niet dhr. Tuasikal maar de Saniri Negeri van Tulehu.

 

Deze benoeming door dhr. Tuasikal was voor de Saniri Negeri van Tulehu aanleiding om een bijeenkomst te beleggen in de baileo van Tulehu.

De Saniri Negeri van Tulehu heeft bij monde van dhr. Umarella verklaard dat Tulehu een kampong adat is en dat ook altijd zal blijven. Ook heeft de Saniri Negeri van Tulehu de benoeming van dhr. Tawainela door bupaten Tuasikal veroordeeld en verworpen.

Tulehu blokkeert toegangswegen

Daarnaast hebben de adatoudsten van Tulehu middels een brief alsnog het besluit van de Saniri Negeri van Tulehu bekrachtigd. In deze brief hebben ze nog eens duidelijk gemaakt dat ze dhr. Tawainela niet accepteren als de radja van Tulehu. Tegelijkertijd verbieden ze dhr. Tawainela om te spreken en op te treden als de radja van Tulehu en eisen ze van bupaten Tuasikal om de benoeming van dhr. Tawainela in te trekken.

Om deze eisen kracht bij te zetten zijn de inwoners van Tulehu de straat op gegaan en hebben ze blokkades opgeworpen op de toegangswegen van Tulehu.

Ook andere adatdorpen ondersteunen het protest van Tulehu. Zoals een dorpshoofd van Nusa Laut zijn verontwaardiging onder woorden brengt:

“Ik ben erg boos. Maluku is adat. De adat moet gehandhaafd blijven en mag absoluut niet worden veranderd. Wij zijn het AlifURU volk”.

Tuasikal zwicht voor protesten

Uiteindelijk is dhr. Tuasikal gezwicht voor de felle protesten van de inwoners van Tulehu en de andere adatdorpen. Hij heeft zich neergelegd bij de benoeming van dhr. Saleh J. Ohorella als de radja van Tulehu door de Saniri Negeri Tulehu .

Aanvankelijk weigerde dhr. Tuasikal hem als radja van Tulehu te accepteren, omdat hij hem verdenkt van RMS-zijn.

Benoeming radja kampong door Indonesie gevaar voor adatsysteem

Dhr. Tuasikal is een voorbeeld hoe Indonesia ons tegen onszelf gebruikt. Molukse ambtenaren die happig zijn om snel een hoge functie en positie te bemachtigen worden maar al te graag door Indonesia gepaaid met mooie baantjes om voor haar te werken.

Met de benoeming van een radja kampong door Indonesie wijkt ze af van het aloude adatsysteem dat wij het Moluks AlifURU volk al generatieslang hanteren. Onze bangsa in Maluku is zich er nu meer van bewust dat het nieuwe benoemingssysteem van Indonesie een gevaar is voor de adat. Het zal het adat systeem dusdanig ontmantelen, dat het niet meer de kern zal zijn van onze Molukse AlifURU samenleving.

We weten en beseffen dat de adat de kern, het fundament is van onze Molukse AlifURU samenleving. Als die kern, dat fundament uit onze samenleving verdwijnt, zal dat tot enorme ontwrichting van onze Molukse AlifURU samenleving leiden.

Want het is de adat die o.a. bepaalt:

hoe wij in het leven moeten staan met de Almachtige Schepper;

hoe wij met de natuur moeten omgaan, bijv. het in evenwicht houden ervan d.m.v. de “tutup sasi” en “buka sasi” (=opleggen en opheffen verbod);

hoe wij met onze medemens moeten omgaan. Bijv. de “pela” en “gandong”;

hoe wij ons gebied, onze kampong en onze gemeenschap moeten besturen. Bijv. benoemen/aanstellen radja kampong en Saniri Negeri  etc.

Dit is waarom de adat het Moluks AlifURU volk tot een bijzonder volk maakt.

Zie "http://www.nusaalifuru.org" het AlifURU volk - leefwereld

Op vele fronten voelt onze bangsa in de tanah air dagelijks de onderdrukking, intimidatie en provocatie van Indonesië:

Vooral nu 25 april – onze nationale RMS dag – nadert, gaat Indonesie haar politiek van onderdrukking opvoeren door nog meer intimiderend en provocerend op te treden:

Zo grijpen het Indonesische leger en de politie elk smoesje en gelegenheid aan om onze bangsa  – vooral de jongeren die op hun zwarte lijst voorkomen – op te pakken en ze voor onbepaalde tijd op te sluiten.

Sinds een week rijden elke dag  minstens 10 Indonesische militaire trucks Ambonstad in en uit. Niemand weet wat hiervan de bedoeling is of  waar ze naar toe gaan.

Echter, onze bangsa vreest dat het Indonesische leger plannen aan het maken is of voorbereidingen aan het treffen is om tegen haar, het Moluks AlifURU volk, op te treden.

Daarnaast wil Indonesia  maar al te graag dat de situatie in Maluku onrustig blijft. Door onze bangsa te provoceren wil ze het oorlogsgeweld van 1999 weer doen oplaaien.

Een recent voorbeeld is de botsing vorige week tussen onze bangsa en de transmigranten die ging over de markt Mardika. De transmigranten willen de controle hebben over de markt en dulden daarom de aanwezigheid van Molukse handelaren niet. De aanwezige politie trad niet tegen de transmigranten op toen die onze bangsa probeerden weg te jagen. Momenteel is de situatie daar rustig. Maar, de vraag is: voor hoe lang?

De laatste tijd komt het steeds vaker voor dat onze bangsa gedwongen wordt haar gronden en landeigendommen te verkopen aan transmigranten en buitenlandse bedrijven.

En dat komt niet alleen door de steeds stijgende kosten en toenemende werkloosheid in Maluku waardoor het voor onze bangsa heel moeilijk wordt om in haar dagelijks levensonderhoud te voorzien.

Maar, het is ook de Indonesische regering die onze bangsa dwingt om haar gronden en landeigendommen te verkopen aan transmigranten en buitenlandse bedrijven.

Tegelijkertijd wordt het onze bangsa heel moeilijk gemaakt om werk te krijgen. Het betalen van smeergeld behoort hier al tot de gewoonste zaak van de wereld. En dan ben je nog niet zeker of je die baan krijgt.

Zoals laatst een bangsa van ons is overkomen, die bij de politie wil gaan dienen. Hij heeft alle examens gehaald en alle testen goed doorstaan en toch is hij niet toegelaten omdat, zoals men beweert zijn gezondheid niet optimaal zou zijn. Ondanks dat zijn ouders de lieve somma van 1800 euro smeergeld hebben moeten neertellen.

Onze bangsa ziet deze gebeurtenis èn de houding van de politie als provocaties van de Indonesische regering om de oorlogssituatie zoals destijds in 1999 weer aan te wakkeren.

Maar, ook de naderende 25 april – onze nationale feestdag – is voor onze bangsa een reden om op haar hoede te zijn. Elk  jaar is het namelijk zo, dat bij het naderen van 25 april Indonesie onze bangsa  extra in de gaten houdt. Daarnaast wordt naar willekeur onze bangsa zomaar opgepakt en pas vrijgelaten als 25 april al lang voorbij is.

In de ochtend van 16 februari jl. kwamen  transmigranten (Buton, Bugis, Makassar en Java) in botsing met onze bangsa op de markt van Mardika  (kota Ambon) omdat ze onze bangsa proberen weg te jagen die hun groente en fruit op de markt willen verkopen. Bij de aanval was de politie aanwezig, maar greep niet in.

De transmigranten willen de markt van Mardika in eigen handen hebben en dulden daarom niet dat onze bangsa daar ook hun waren komen verkopen.
Onze jongeren laten dit niet toe en grepen in door met stenen naar de transmigranten te gooien.

Front Siwa Lima Tanah Air ontving 15 febr. jl. het bericht dat 200 gezinshoofden zich hebben gevestigd in de omgeving van Wahai op het eiland Ceram. Binnenkort zullen ze worden gevolgd door hun gezinnen.

Het gaat hier om slachtoffers uit Java van de vulkaan Merapi en de modderstroom Lapindo

Het is weer zo ver. Zodra onze nationale feestdag nadert, proclamatie RMS 25 april, wordt onze bangsa door Indonesië extra in de gaten gehouden en worden arrestaties naar willekeur verricht.

Het leger en de politie grijpt elke gelegenheid aan om onze bangsa op te pakken. Eenmaal in de gevangenis doen zij er alles aan om onze bangsa langer vast te houden door hen allerlei verdenkingen in de schoenen te schuiven. Ondertussen worden ze gemarteld en geslagen. Pas als 25 april al lang voorbij is worden ze vrij gelaten.

Indonesië is nog steeds bezig met de situatie in Maluku te provoceren in de hoop dat het oorlogsgeweld zoals in 1998-1999 weer oplaait. Als dat gebeurt kan ze op legitieme wijze haar militaire macht gebruiken – onder het mom rust en orde handhaven – om het Moluks AlifURU volk uit te roeien.

Het Moluks AlifURU volk is zich hiervan bewust en is daarom ook op haar hoede.

Indonesië doet er alles aan om te voorkomen dat het Moluks AlifURU volk in vrede naast en met elkaar leeft. Ze provoceert het Moluks AlifURU volk en speelt ze voortdurend tegen elkaar uit.

De ongeregeldheden op 23 januari en 27 januari jl.  tussen Molukkers uit Mardika en Batu Merah (Ambonstad) waren dus het werk van het Indonesische leger.

Alhoewel de rust inmiddels weer is teruggekeerd, vraagt iedereen zich af: Voor hoe lang?

Provocaties en Molukkers tegen elkaar opzetten zijn middelen van Indonesie om het oorlogsgeweld van 1998 weer aan te wakkeren. Net als toen zal Indonesie het nu ook weer op  een geloofsconflict gooien tussen Molukse Moslims en Molukse Christenen. Hiermee kan zij haar gewelddadig optreden tegen het Molukse AlifURU volk rechtvaardigen met als uiteindelijke doel: vernietigen van de RMS.

Sinds het oorlogsgeweld zijn er nog steeds duizenden Indonesische militairenen politie op Maluku aanwezig, zogenaamd om de vrede te handhaven. Maar, het zijn wel diezelfde Indonesische militairen en politie die de transmigranten beschermen en steunen. Het zijn ook diezelfde Indonesische militairen en politie die de gronden van de Molukkers onteigenen om o.a. te gebruiken als militair oefenterrein of voor de vestiging van transmigranten.

Redactie: Toen het oorlogsgeweld op Maluku in 1998 losbarstte was het Front Siwa Lima dat als enige (Molukse) organisatie de beweringen van Indonesie tegensprak dat het een oorlog zou zijn tussen Molukse Moslims en Molukse Christenen. Het was ook het Front Siwa Lima dat kon aantonen – en hier melding van maakte zowel internationaal als via SiwaLima site – dat het de Indonesische regering was/is  die achter deze oorlogssituatie zat/zit.

Desondanks spraken zowel de Nederlandse regering, de media als de vele Molukse (politieke) organisaties in Nederland toen stelselmatig over een geloofsconflict tussen Molukse Moslims als Molukse Christenen.

Later werd de bewering van het Front Siwa Lima bevestigd door o.a.  de Indonesische mensenrechtenactivist Munir en Molukse (politieke) organisaties, dat het oorlogsgeweld geregisseerd werd vanuit Djakarta.

De regent van Ceram heeft ingestemd met de komst van 300 hoofden van gezinnen naar Maluku, allemaal  slachtoffers van modderstromingen in Java.

Maar, er was vooraf nooit overleg geweest met het Parlement van Maluku, dat hiervoor toestemming moest geven.

Yunus Akihary 54 jaar, getrouwd en vader van 3 kinderen. Zit vast in de gevangenis van Ambon.

Op  4 januari j.l. werd hij naar het RSU ziekenhuis van Kuda Mati in de stad Ambon, afdeling neurologie, overgebracht. In 2008 werd hij bij een politieinval in zijn woning gearresteerd nadat de politie in zijn woning de RMS vlag gevonden. Yunus werd al 2 keer eerder in het ziekenhuis opgenomen. Dit is dus zijn 3^e keer. Tijdens zijn gevangenschap werd Yunus vreselijk geslagen en gemarteld door leden van Densus 88  waarbij hij zware verwondingen opliep die zonder de juiste medische behandeling kan leiden tot verlamming. Direct na zijn opname in het ziekenhuis werd Yunus op een infuus aangesloten.

Densus 88 

• Is de antiterreureenheid van het Indonesische leger, die verantwoordelijk is voor de martelingen en mishandelingen van de RMS-gevangenen.
• De eenheid wordt getraind en gefinancieerd door de Verenigde Staten en Australië. Zo worden trainingen gegeven door de Australische federale politie en door de Amerikaanse CIA, FBI en de US Secret Service. 
• Jusuf Sapakoly was 1 van de RMS slachtoffers die vorig jaar september bezweek aan de martelingen en mishandelingen van de Densus 88 eenheid.

Arnold SAIJA, 36 jaar, getrouwd 2, kinderen, zit in de gevangenis van Semarang, op het eiland Java.

Arnold heeft een infectie aan de urinekanaal/buis. Hij werd reeds 4x onderzocht door de dokter, waarbij echter geen aandacht werd geschonken aan zijn infectie. Ook heeft hij tot op heden GEEN medicijnen ontvangen. De heer Saija lijdt erg veel pijn. Ondanks herhaaldelijk verzoek om medicijnen en doktersbehandeling werd de heer Saija letterlijk aan zijn lot overgelaten.

 Ruben Saija, 28 jaar (gehuwd, een dochter van 5 jaar) en de 25 jarige Yohanis Saija (ongehuwd) zitten allebei onder zeer zware omstandigheden in de gevangenis van Nusa Kambangan.

Nusa Kambangan, de 'Alcatraz' van Indonesië

• Het eiland ligt net buiten de kust van zuidelijk Centraal Java. Onder de Nederlandse koloniale overheersers werd het eiland veranderd in een gevangenis eiland. Ze bouwden er een zwaar beveiligde gevangenis voor criminelen en tegenstanders van het Nederlands koloniaal gezag. In 1905 verklaarde de Nederlandse autoriteiten het eiland  tot verboden gebied. In 1920 werd de gevangenis officieel geopend. Het moest de zwaarste strafrechtelijke instelling van zuid-oost Azie zijn.
• Nusa Kambangan wordt daarom ook wel omschreven als "een plek waar je niet wilt eindigen".

Door de vele martelingen en mishandelingen zijn hun gezichtsvermogen vreselijk aangetast. Ze worden onthouden van medische zorg en krijgen enkel en alleen maar rijst te eten. Zonder vlees, vis en of groente. Zowel Ruben als Yohanis hebben meermalen tevergeefs gevraagd om overgeplaatst te worden naar de gevangenis in Ambon.

Bezoek
Om toestemming te krijgen voor een bezoek aan de gevangenis moet je je eerst door een oerwoud van bureaucratie worstelen. Dan moet je vanuit Djakarta nog 15 uur met de auto om daarna met de boot naar het eiland Nusa Kambangan te varen.