Het uitgestelde staatsbezoek van de Indonesische president Yudhoyono (SBY) is omgeven door allerlei redenen en argumenten:
- het kort geding wat dhr. Wattilete cs. aanspande om hem bij aankomst te arresteren, wegens schenden van mensenrechten en mishandelingen;
- SBY wilde onder geen enkel beding Geert Wilders ontmoeten;
- zijn steeds wankelere positie in eigen land.
Ad. 1. SBY weet dat hij als zittend staatshoofd politieke onschendbaarheid geniet en dus nooit en te nimmer gearresteerd kan worden.
Ad. 2. De kans dat SBY Geert Wilders zal ontmoeten en de hand schudt, wordt zeer klein geacht. Wilders zal immers geen deel uitmaken van de nieuwe CDA-VVD regering.
Ad. 3. SBY zijn populariteit in eigen land neemt steeds meer af. Het volk merkt nauwelijks iets van de beloofde hervormingen en aanpak corruptie. Daarnaast treedt hij niet daadkrachtig genoeg op tegen de opkomende moslimradicalisering.
Erkenning van 17 augustus 1945
Maar, er is nog een andere verklaring wat zeer verontrustend is voor de RMS-strijd.
Al jaren viert Indonesie 17 augustus als haar nationale feestdag. Op scholen wordt onderwezen dat 17 augustus 1945 de onafhankelijkheidsdag is. Twee duidelijke voorbeelden die aangeven dat Indonesie graag wil dat de wereld 17 augustus 1945 erkent als de proclamatiedag. Maar, omdat Nederland de soevereiniteit aan de Republik Indonesia Serikat (RIS) had overgedragen, wil Indonesie dat juist Nederland als eerste land met die officiële erkenning naar buiten treedt.
Het gesprek met groot-Indonesiëkenner dhr. Nico Schulte Nordholt in het radioprogramma Villa VPRO van 5 oktober jl. bevestigt de visie van het Front Siwa Lima. Hierin vertelt hij dat een woordvoerder van SBY heeft verklaard dat Nederland tijdens het staatsbezoek een contract gaat ondertekenen dat 17 augustus 1945 de officiële Indonesische onafhankelijkheidsdatum is. Maar, een Nederlandse vertegenwoordiger van buitenlandse zaken heeft dit tegen gesproken, waarop SBY op dat moment besluit om zijn staatsbezoek aan Nederland af te blazen.
Dit jarenlange zorgvuldig voorbereid staatsbezoek is het resultaat van de aanwezigheid van oud-minister van Buitenlandse Zaken, dhr. Bot bij de viering van de Indonesische onafhankelijkheid op 17 augustus 2005. Want, voor Indonesië betekent zijn aanwezigheid een politieke en morele aanvaarding van de proclamatie. Een historische stap naar de officiële erkenning.
Uit waardering voor dit Nederlands gebaar is in april 2006 – tijdens het bezoek van oud premier Balkenende – overeengekomen om de samenwerking tussen beide landen te intensiveren. In december van hetzelfde jaar ondertekenen de ministers van Buitenlandse Zaken van beide landen deze brede samenwerkingsovereenkomst de Comprehensive Partnership Mechanism for Dialogue and Cooperation.
In de afgelopen 4 jaren hebben beide landen samen aan deze samenwerkingsovereenkomst verder gewerkt en er inhoud aangegeven (o.a. buitenlandse politiek, stabiliteit en veiligheid, mensenrechten, duurzame ontwikkeling en economische samenwerking en samenwerking op sociaal-, cultureel- en onderwijsgebied) en zal uiteindelijk in 2010 tijdens het staatsbezoek worden geratificeerd.
Hieruit blijkt dat Indonesie de schriftelijke erkenning van 17 augustus 1945 door Nederland als inzet heeft gebruikt in haar onderhandelingen over het samenwerkingsverband Comprehensive Partnership Mechanism for Dialogue and Cooperation met Nederland.
De uitspraak van die woordvoerder bevestigt dit, want het ligt in de planning dat tijdens het staatsbezoek niet alleen de ondertekening van de samenwerkingsovereenkomst zal plaatsvinden, maar ook de schriftelijke erkenning door Nederland. Maar, dit laatste heeft Nederland tegen gesproken en daarom heeft SBY zijn staatsbezoek afgezegd.
Voor het Front Siwa Lima is dit een bevestiging, dat het Indonesie eigenlijk alleen maar om die schriftelijke erkenning gaat.
Ook de groot-Indonesiëkenner, dhr. Nico Schulte Nordholt, deelt deze mening. In het radiogesprek van Villa VPRO, 5 oktober jl. benadrukt hij dit door te zeggen dat er geen sprake kan zijn van een taalkundige vergissing. Indonesië wil deze officiële erkenning binnenhalen.
Voor de Indonesische president zal dit in ieder geval de bekroning van zijn presidentschap betekenen. En het zal zijn positie in zijn vaderland verstevigen en zijn imago een flinke boost geven.
Aanloop naar officiële erkenning
Je kunt je afvragen waarom Nederland die ondertekening heeft tegen gesproken, vooral omdat ze openlijk heeft uitgesproken c.q. laten blijken 17 augustus te erkennen als de Indonesische onafhankelijkheidsdag:
- de toenmalige minister van Buitenlandse Zaken, dhr. Bot, was 17 aug. 2005 als officiële vertegenwoordiger van de Nederlandse regering aanwezig bij de Indonesische onafhankelijkheidsviering.
Opmerkelijk detail: Terwijl Beatrix samen met Balkenende op 15 augustus de Indie Herdenking bijwoont in Den Haag, vliegt Minister Bot naar Indonesië.
• “De politieke en morele aanvaarding van de ‘Proklamasi’ door voormalig minister Bot in 2005 markeerde het begin van een nieuwe fase in de relaties tussen Nederland en Indonesië”.
(citaat uit een Kamerbrief inzake aanvullende informatie n.a.v. het Algemeen Overleg Indonesië 31 januari 2008, door drs. M.J.M. Verhagen, minister van Buitenlandse zaken en drs. A.G. Koenders, minister van Ontwikkelingssamenwerking)
• Minister Verhagen: Er is pijn berokkend en wij hebben een heel pijnlijke geschiedenis op dit punt. De Nederlandse regering betreurt juist vanwege die pijn en vanwege de gewelddadige scheiding der wegen dat wij aan de verkeerde kant van de geschiedenis stonden. Dat is ook de reden geweest waarom mijn ambtsvoorganger bij de proclamatie aanwezig was, dat hij die proclamatie door middel van zijn aanwezigheid erkend heeft (Komite Utang Kehormatan Belanda 22 febr. 2008)
Als je dit leest dan zou je denken dat voor Nederland die schriftelijke erkenning geen enkele obstakel moet zijn.
Wat weerhoudt Nederland
Formeel hanteert Nederland 27 december 1949 als de datum waarop de soevereiniteit aan de Republik Indonesia Serikat is overgedragen. Deze soevereiniteitsoverdracht kan Nederland niet zo maar veranderen omdat het historisch en internationaal juridisch vaststaat.
De proclamatie van 17 augustus 1945, uitgeroepen door 2 individuen Sukarno en Hatta, is een eenzijdige actie en juridisch gezien niet rechtsgeldig, omdat de andere volkeren op geen enkele manier hierbij zijn betrokken.
De soevereiniteitsoverdracht daarentegen is een internationale aangelegenheid en geen Nederland-deelstaat Indonesische aangelegenheid. Naast Engeland, Amerika zijn ook de andere deelstaten, w.o. de Zuid-Molukken deelnemende partijen aan de verschillende conferenties, zoals de Malino, Renville, Linggadjati en de Ronde Tafel Conferentie die uiteindelijk hebben geleid tot de soevereiniteitsoverdracht aan de RIS.
De verdragen en overeenkomsten voortvloeiend uit deze conferenties hebben alle partijen - óók Nederland en óók deelstaat Indonesië – ondertekend, waarin o.a. ook is opgenomen (Malino Conferentie) dat de Zuid-Molukken het recht hebben op zelfbeschikking en zich uit de federatie te trekken als deelstaat Oost-Indonesië hun veiligheid niet kan garanderen.
Op 25 april 1950 hebben de Zuid-Molukken gebruik gemaakt van dit recht op zelfbeschikking en de Republik Maluku Selatan uitgeroepen.
Nu zou je denken Nederland kan dus niet zo maar 17 augustus 1945 schriftelijk erkennen als de proclamatiedag van Indonesië.
Verontrustende ontwikkeling
En toch wil Nederland het doen. Dat Nederland voornemens is om 17 augustus 1945 schriftelijk te erkennen is voor het Front Siwa Lima een verontrustende ontwikkeling..
Lees het artikel uit Trouw: Nederland erkent Indonesische onafhankelijkheid per 17-8-1945
Wat betekent het nu voor de RMS-strijd als het Nederland toch lukt om 27 december 1949 te vervangen door 17 augustus 1945.
Dat betekent dat de rechten, plichten, afspraken e.a. overeengekomen en vastgelegd in de Internationale Accoorden van de Malino, Renville, Linggadjati en Ronde Tafel Conferentie hun rechtsgeldigheid verliezen.
Doordat de Verenigde Naties,Engeland en Amerika vertegenwoordigd zijn, wordt hiermee ook de internationale erkenning van het zelfbeschikkingsrecht van de Zuid-Molukken, dat ook is vastgelegd in de Malino, Renville-, Linggadjati-overeenkomst en de Ronde Tafel Conferentie te niet gedaan.
Kortom: als Indonesië en Nederland hun zin krijgen en 17 augustus 1945 wordt internationaal erkend als de Indonesische onafhankelijkheidsdag, dan is de RMS niet langer een internationale kwestie, maar een interne aangelegenheid van Indonesië. De RMS wordt dan afgedaan als o.a. een afscheidingsbeweging.
De vraag nu is: kunnen we Nederland verbieden om 17 augustus 1945 te erkennen als de proclamatie van Indonesië.
Aan de ene kant niet, want Nederland is een soevereine staat. En soevereine staten hebben het recht om zelf te bepalen welk land ze wel of niet erkennen.
Aan de andere kant is het Front Siwa Lima wel van mening dat we Nederland hiermee kunnen aanvechten.
We hebben immers net gesteld dat de soevereiniteitsoverdracht aan de RIS niet een aangelegenheid is van alleen maar Nederland en deelstaat Indonesië is. De overige 15 deelstaten, w.o. Zuid-Molukken, en landen zoals Amerika en Engeland en nota bene de Verenigde Naties waren ook erbij betrokken. Het Front Siwa Lima is dan ook van mening dat Nederland de soevereiniteitsoverdracht niet zo maar kan veranderen omdat deze historisch en internationaal juridisch vaststaat.
Wij Molukkers moeten dan ook heel erg voor waken, dat de RMS een binnenlandse aangelegenheid van Indonesië wordt en daarom ook geen dialoog en of onderhandeling aangaan met Indonesië over de RMS-kwestie. Dit zal worden beschouwd als een interne aangelegenheid.
Terwijl, juist historisch gezien de RIS en daarmee samenhangend de RMS internationale aangelegenheden zijn.
Dankzij de internationale erkenning van ons zelfbeschikkingsrecht en de rechtsgeldigheid van de RMS-proclamatie heeft de RMS bestaansrecht.
Het is dit bestaansrecht dat een officiële en openlijke erkenning van 17 augustus 1945 door Nederland in de weg staat.
SEKALI PROKLAMASI - TETAP PROKLAMASI!!
