De plaatselijke autoriteiten op Ambon voeren een segregatie politiek t.a.v. Molukse Moslims en Molukse Christenen: ze zijn namelijk van plan een markt voor alleen Molukse marktkooplieden met een Christelijke achtergrond in de wijk Skip op te zetten.

Maar, Molukse Moslims daarentegen mogen op de markt van Mardika blijven. Het gaat hier om ongeveer 600 Molukse marktkooplieden met een Christelijke achtergrond.

Het doneren van organen gebeurt helaas niet altijd op vrijwillige basis. Armoede dwingt mensen in vooral armere landen hun organen zoals nieren te verkopen. Waar de ‘donor’ voor het afstaan van zijn orgaan enkele honderden tot duizenden dollars ontvangt, betaalt de ontvanger voor zijn nieuwe orgaan 150.000 tot 250.000 dollar. Wereldwijd vindt er dan ook een winstgevende handel  in organen plaats.

In Maluku wordt al geruime tijd  gevreesd dat een internationale organisatie bezig is handel in organen op te zetten. Deze internationale organisatie zou banden hebben met Djakarta. Een speciale voertuig  uitgerust met medisch apparatuur moet het operatief mogelijk maken organen van mensen te verwijderen. Gevreesd wordt dat er onschuldige slachtoffers zullen vallen, waarbij vooral kinderen het doelwit zullen zijn van ontvoeringen omwille van hun organen.

Maluku wordt gekend als de voorraadschuur voor de visserij. Eigenaardig is het dan ook dat veel Javaanse visserij ondernemingen failliet zijn gegaan.

Net zoals de stroom transmigranten naar Maluku nog steeds door gaat, zo vindt illegale houtkappingen en illegale visserij van de Molukse oerwouden en wateren door de Indonesische regering nog steeds plaats. Er wordt gebruik gemaakt van modern geavanceerd apparatuur.

Dit botst enorm met de AlifURU traditionele werkwijze. Het AlifURU volk vreest dat hierdoor hun manier van leven, zoals ze met de natuur omgaat, in snel tempo vervaagt. Het gevolg is dan ook dat het AlifURU volk zich niet meer in haar eigen levensonderhoud kan voorzien, doordat haar natuurlijke omgeving letterlijk en figuurlijk van de aardbodem is verdwenen. Met rampzalige gevolgen voor het AlifURU volk.

Javaanse ondernemingen maken zich vooral ook schuldig aan illegale visserij. In de diepe Molukse wateren bevinden zich enorme Javaanse fabrieksschepen. Vissersboten jagen met modern apparatuur op de vissen, die ze naar deze Javaanse fabrieksschepen brengen, waar ze direct voor de handel worden verwerkt.

Patrouillerende Indonesische marineschepen beschermen deze vissersboten.

Het Moluks/Alfurse volk leeft in zeer erbarmelijke omstandigheden. Ze leven ver onder de armoede grens. Dit komt voornamelijk doordat er buiten de grote steden nauwelijks of 
geen onderwijs en gezondheidszorg aanwezig zijn. Immers, onderwijs vergroot de kans op arbeid en dus ook inkomsten.
  
Hiermee is men in staat om o.a. gezondheidszorg en onderwijs te betalen. Daarnaast krijgen transmigranten, die door de Indonesische regering naar Maluku zijn gestuurd bij aankomst direct eigendomspapieren voor een stuk grond. Grond wat vaak toebehoort aan een Alfur/Molukker die wegens geld gebrek niet de eigendomspapieren voor zijn eeuwenoude erfgronden kan betalen. Met het verlies van zijn/haar land raakt de Alfur/Molukker ook een belangrijke vorm van levensonderhoud en inkomsten kwijt.

De Indonesische president Yudhoyono had tijdens de verkiezingen van 2009 beloofd dat hij de corruptie zal aanpakken. In de eerste honderd dagen van zijn presidentsschap zouden de resultaten al merkbaar zijn. Inmiddels zijn deze honderd dagen ruimschoots overschreden en viert de corruptie nog steeds hoogtij. Volgens de corruptiewaakhond Transparency International behoort Indonesië tot een van de meest corrupte landen ter wereld.

Bram Pattipeilohy
Op Ambon wordt regelmatig tegen de corruptie gedemonstreerd. Een zekere Bram Pattipeilohy zit al ruim 3 vast op verdenking van corruptie.

Ook de situatie elders in Maluku vormt een bron van onrust onder het Moluks/Alfurse volk. Zo wordt in de omgeving van het eilandenrijk Wetar goud gedolven en erts uit de zeebodem gewonnen, die direct naar Java worden vervoerd.

© Front Siwa-Lima

Het Molukse volk beseft dat haar land rijk is aan delfstoffen, maar door de hebzucht van de Indonesische onderdrukker wordt Maluku leeg geroofd van al haar rijkdommen.

Maar, gouverneur Ralahalo en andere lokale overheidsbekleders zijn ook schuldig aan deze leegroof. Zonder ook maar toestemming van de lokale bevolking te vragen verlenen zij hun medewerking aan buitenlandse ondernemers.

© Front Siwa-Lima

Voor de kusten van de Molukse eilanden liggen Javaanse fabrieksschepen, die uitgerust zijn met zeer uitgebreide en moderne visverwerkingsinstallaties. Zo liggen bij het eiland Nusa Laut 2 en bij Saparua en Ceram 3 Javaanse fabrieksschepen.

Fabrieksschip
Ze worden fabrieksschepen genoemd omdat direct na de vangst de producten op deze schepen werden verwerkt tot eindproduct. Er kunnen hier wel 1500 mensen werken. Ook beschikt het schip over een diepvriesinstallatie. Één zo´n fabrieksschip is een moederschip voor een aantal vissersschepen, die haar voorzien van vis e.a. producten uit de zee.

Aan boord van het fabrieksschip bevinden zich 6 tot 12 tanks waar de vis wordt opgeslagen. Één tank is goed voor ongeveer 25 tot 30 ton vis.

Gevolgen voor Maluku
Deze vorm van moderne visserij heeft een enorme impact op de (lokale) Molukse bevolking. De overbevissing door de Javanen met hun moderne apparatuur heeft als gevolg dat inkomsten van de lokale vissers dalen doordat ze weinig tot niets vangen.

Doordat de visvangst niet meer aan land wordt verwerkt, is er een schaarste ontstaan. Met als gevolg dat de visprijzen enorm zijn gestegen. Door de schaarste kun je de laatste tijd op de markt niet meer over de prijzen onderhandelen. Zo kost een tonijn van ongeveer 1,5 kilo nu ongeveer 20000 rupiahs (20 euro).

Al met al kunnen gesteld worden dat ook hier de handel in visserij in vreemde handen is gevallen.

 

© Front Siwa-Lima

 

 

Ondanks de komende verkiezingen blijft Indonesië doorgaan met het uitbuiten van de Molukse grond- en delfstoffen.
Zo wordt momenteel in Tepa op het eiland Babar gas gewonnen.

Het Molukse volk maakt zich hier grote zorgen over en klaagt dan ook voortdurend over deze roofbouw. Omdat men bang is voor represailles durft men niets te doen.

© Front Siwa-Lima

Nog steeds worden onze mensen en inheemse rechten geschonden, met name door het Indonesische leger, dit gebeurt op grote schaal en heel vaak afgeschermd van de buitenwereld. 

Zo eist het Indonesisch leger van de Molukkers op Ceram, Buru en andere Molukse eilanden om hun oogst aan het leger te verkopen, die ze dan tegen woekerprijzen buiten Maluku doorverkopen. Indien de Molukkers weigeren dan wordt er gewelddadig tegen hen opgetreden.

© Front Siwa-Lima

Dat de kwaliteit van onze vissen uit Maluku van zeer goede kwaliteit is, bewijst de illegale visserij die nog steeds plaatsvindt.
Zo jagen Javaanse vissers in de baai van Nusa-Laut en Tulehu op tonijn. Deze vissen kunnen per stuk wel 150 tot 350 kilo wegen.

Uit Java
Het is niet onwaarschijnlijk dat deze ook het label 'uit Java' zullen krijgen, net als met de rest van de visvangst door Javaanse vissers.

© Front Siwa-Lima

Daar de nootmuskaat van Maluku bekend staat om haar uitstekende kwaliteit, is de Indonesische regering op donderdag 7 mei een project gestart voor het herplanten van nootmuskaat op Banda, met name op de eilanden Lontor en Ai.

Zoals gebruikelijk met alle delfstoffen, zee- en landproducten uit Maluku krijgt ook de nootmuskaat van Maluku het label 'uit Java, Indonesia'. Maar, niet voordat de nootmuskaat eerst op Java wordt vermengd met de nootmuskaat afkomstig van Java, die van een minder kwaliteit is. De door Java gestelde financiën is in handen van dhr. Des Alwi, die niet van Molukse komaf is, maar door Java benoemd is als hoofd van de Banda-eilanden.

Des Alwi
Des Alwi, ook wel de ongekroonde koning van de Banda-eilanden genoemd, werd geboren op het eiland Banda als de zoon van de zeer rijke Arabische handelaar Seyid Abdullah Baadillah. Die een fortuin verdiende aan de parels en parelmoer van de Aru-eilanden.

Hij maakte deel uit van de 10e november strijders tijdens de Indonesische Onafhankelijkheid en speelde een even belangrijke rol voor de banden tussen Indonesië en Maleisië.
Al vroeg raakte Des Alwi in ban van Sutan Syarhir en Mohamed Hatta, die later respectievelijk de eerste premier van Indonesië en de vice-president van Indonesië waren, deze hadden heel wat jaren op de Banda-eilanden doorgebracht.
Na de oorlog studeerde hij in Engeland, waar hij Maleisische nationalistische leiders ontmoette. Na 25 jaar keerde Des Alwi terug naar zijn geboorte-eiland Banda, waar hij een dokter voor het eiland regelde, een vliegveldje bouwde en zorgde voor een beter lokaal bestuur. Hij liet er een vakantiehuis voor zichzelf en twee hotels bouwen.

Banda
De Banda-eilanden stonden van oudsher bekend om hun nootmuskaat. Tijdens de VOC mochten de Molukse eilanden alleen maar handel drijven met de Hollanders. Om dit verbod te controleren hielden de Hollanders regelmatig 'hongitochten', de zgn. strafexpedities.
In 1621 werd Banda zwaar gestraft door de Hollanders voor het handeldrijven met een ander volk. Van de 15.000 Bandanezen op het eiland overleefden amper 600 de slachtpartij.
Banda heeft tijdens de oorlog op de Molukken tussen 1999 en 2004 ook veel te verduren gekregen.

© Front Siwa-Lima